kurs taternicki

Robiony w szkole Waldka Niemca, u którego wcześniej robiłem kurs turystyki zimowej i skałkowy. Jakbym miał określić taki kurs w kilku słowach to powiedziałbym, że to ciężka, fizyczna praca, gdzie można poznać swoje słabości. Nie poznaje się może aż tylu nowości, co przy kursie skałkowym, ale głównie pracuje się nad szybkością i automatyzacją procedur

Pogoda

Bardzo ważny czynnik jeżeli chodzi o planowanie działania w górach. Nas nie rozpieszczała, ale pozwoliła przeprowadzić w każdy dzień ćwiczenia praktyczne. Kilka razy nas zlało (w pierwszy dzień, ostatni), w Paklenicy wiało przez 3 dni tak, że ciężko było utrzymać równowagę, namioty się kładły, a dudnienie wiatru o ściany i drzewa nie pozwalało spać. Ale i tak trafiliśmy lepiej niż równoległy zespół, który w będąc w Tatrach kiedy my byliśmy w Paklenicy, wyszedł w teren 2 razy przez 6 dni.

Kurs taternicki

Kropi od samego rana, ale jesteśmy zdeterminowani, żeby skończyć zajęcia praktyczne dzisiaj. Wychodzimy w okolicach 8.00, dochodzimy do takich fajnych skałek, pomiędzy Czarnym a Zmarzyłm Stawem. Szpej na grzbiet i… zaczyna padać mocniej. Wyciągam mój magiczny parasol i mimo deszczu zostaje opuszczony jako potencjalna ofiara (losu) Ćwiczymy techniki podciągania i opuszczania, znad i spod stanowiska. Dolało nam mocno, ale zrobiliśmy co mieliśmy zrobić i schniemy w drodze powrotnej.

Ofiara losu

Uczymy się haczyć. Miejsce to północny filar Świnicy. To tu, rok temu kursantowi (tak na marginesie to był ksiądz) spadający głaz ucina nogę. Pogoda nie nastraja optymistycznie – mimo słońca, jest strasznie duszno, nie pomaga to w podejściu, czuje się w powietrzu nadchodzącą burzę. Wchodzimy, droga jest strasznie parchowata, krucha. Bijemy młotkami jak szaleni Pierwszy, drugi wyciąg (w sumie to nawet nie pamiętam ile ich było) – żywcowanie na pastwisku, zaczynamy się ścigać z burzą, tak żeby przynajmniej dojść do łatwej drogi ucieczki.

Ściemnia się nad Kasprowym i Giewontem