Gdzie raki zimują czyli zimowe zakończenie sezonu letniego – Rysy

Znowu spontan. We wtorek o 10.00 pojechałem do polarsportu, ‘na wszelki wypadek’ kupić raki i czekan. O 12.00, po dodatkowym sprawdzeniu pogody, padła decyzja, że jadę Z Krakowa wyjazd o 14.30 – tym razem środek transportu to alfa – jednak szybciej i wygodniej. 16.00 dojeżdżam do Palenicy, szybkie przebranie i 16.20 wychodzę na nudną asfaltówkę do Morskiego Oka. Jako, że jestem świeżutki – idzie się dość dobrze, zza chmur próbują przebijać się góry. Przed 18.00 jestem w MOku. Kolacja i o 20.30 do spania Z rana trochę zaspałem – miałem plan żeby wyjść o 7.30, opóźniło się wszystko o godzinę. Pogoda lux, przed schroniskiem pięknie witają mnie Mięgusze

Spacerek wokół Morskiego, dalej trochę do góry do Czarnego Stawu, tam pierwszy odpoczynek z drugim śniadaniem (snickers ) Niestety droga cały czas w cieniu, widać tylko nasłonecznione szczyty. Do Buli doturlałem się już z pierwszymi oznakami zagotowania więc trzeba było znowu zrobić postój doganiają mnie 3 osoby, w tym jedna dobrze wyekwipowana (chociaż w krótkich spodenkach ), a dwie w adidasach Droga wyżej nie wygląda za dobrze, tzn woda spływająca z grani utworzyła coś na kształt ‘pola lodowego’ – czysty, żywy lód. Pięknie staramy się to obejść z lewej strony, by później przetrawersować na właściwą drogę. Tam odpada całkiem rozsądnie rezygnuje jeden z ‘trampkarzy’, drugi idzie z nami dalej. Zaczynając się łańcuchy, czasami wystają ze śniegu, można dodatkowo się zaasekurować. Dość późno (patrząc z perspektywy powrotu) zakładamy raki. Ze szczytu schodzi starszy człowiek (tak na oko spokojnie więcej niż 60 lat) mówiąc że najgorsze już mamy za sobą, teraz to czysta przyjemność bo jest tylko śnieg, albo goła skała. I faktycznie, idzie się w miarę przyjemnie, dokucza mi tylko jeden z raków, coś tam się poprzestawiało i w trakcie podejścia musiałem go jeszcze 2 razy zdejmować i regulować (mimo że wstępną regulację zrobiłem jeszcze w Krakowie). Trudności techniczne na suchej skale raczej żadne, lufa pojawia się dopiero przy samym wejściu na szczyt, gdzie w końcu docieram

Tam, słoneczko, plaża, trochę słowaków i polak z którym przez moment szedłem. ‘Trampkarz’ był na tyle wycykany zejścia na płaskiej podeszwie, że od razu zaczął schodzić na stronę słowacką. Na wierzchołku siedzimy z pół godziny, trzaskam zdjęcia w każdą stronę. Słowacy od swojej strony wychodzą i schodzą co chwile (przewinął się nawet Kleks, już miałem nawet zagadać do niego “Arkadiusz, ale przecież miałeś siedzieć w Wawie/Brnie” ale uciekł, stąd jestem pewny że to był nasz Arkadion ). Pogoda jest taka że aż się nie chce schodzić, odwlekamy to jak się da W końcu trza się ubrać, raki, czekan w dłoń i w dół. Tym razem schodzimy odważniej – nie korzystając ze szlaku letniego, a szybko poruszając się polami śnieżnymi (niestety na nogach, do dupozjazdów było jeszcze zdecydowanie za mało śniegu). W rakach dochodzimy do samej buli, gdzie żegnam się z kolegą sprinterem (do góry szedł jak przeciąg). Zbiegam do schroniska, odbieram z depozytu śpiwór i spółkę, jeszcze parę fotek, 1.15 h do Palenicy, w Bukowinie jem obiadokolację i za 1,5 godziny jestem w Krakowie Fajnie było

Parę klasycznych uwag:

• schronisko w MOku – straszna komercha, raczej hotel. Zupełnie bez klimatu, jestem zawiedziony
• ceny – o ile spanie i żarcie da się przeżyć (47 zł za spanie ‘w pościeli’, 16.50 za fasolkę po bretońsku + browar) to 40 zł za dobę za parking w Palenicy to złodziejstwo
• tego dnia którego wychodziliśmy – na Rysy od polskiej strony wyszły 4 osoby, poprzedniego dnia, wg gościa ze schroniska 2. Czyżby rozsądek się obudził w narodzie?
• w zasadzie dało się już chyba podejść rysą – czyli z tego co mi wiadomo – wejściem zimowym.
• Bula pod Rysami ma swój klimat. Zapewne traci go w obliczu tysięcy turystów, ale jak tam się siedzi w pojedynkę, z wszystkich stron piękne góry – super.
• zdjęcia – cholera, nie widzę u siebie postępu, od pewnego czasu nie mogę zrobić zdjęcia z którego byłbym całkowicie zadowolony.

No i tyle. Kolejne relacje to już pewnie będą z wejść czysto zimowych, nie wiem czy się uda cokolwiek zorganizować wcześniej niż w marcu

Rysy jesienią – zdjęcia

Tagi: Dolina Rybiego Potoku, Morskie Oko, Rysy