Wyjazd o tyle spontaniczny, co inspirowany pogodą, tzn. wielką piękną lampą. Asia przed wyjazdem do Szamoniowa bardzo polecała Wołową – “… że blisko, że krótkie drogi, że mniej więcej południowa wystawa, piękna ściana, lita skała …”, więc postanowiliśmy sprawdzić. Świr miał kaca po Adlitz, mnie zwyczajnie “ciągnęło” w góry, Ola od dawna nudziła, a że ostatnio zrobiła duży progres we wspinaniu (poprowadzone VI i przewędkowane VI.1+) to grupa uderzeniowa została sformowana w trójkę samobójkę. Do tego utworzył się dobry support team w składzie Jarzyna + Anita. Wyjazd o 4:15 z Krakowa, 5:15 spotykamy (zupełnie przypadkiem) Jarzynę w swoim zaropiałym V40 w Nowym Targu, 6:30 parkujemy auto w Strbskim (tzn przy przystanku Popradzkie Pleso). Asfalt i szlak w kierunku Rysów.

Przy Żabich Stawach

W piątek wieczorem prognozy zmieniły się nagle na bardzo słoneczne, więc dość spontanicznie postanowiliśmy z Aśką pojechać na spacer w góry. Padło na Słowację – w planie minimum dojście do Tatliakovej Chaty, max to wejście na Wołowiec. Pobudka 5:20, wyzbieraliśmy się na 7:00. Szymon całą drogę spał, więc bez przerw o 9:00 podjechaliśmy pod Sindlovca. Dawno nas nie było i się trochę pozmieniało. Dawniej był parking na asfaltówce nad Sindlovcem, teraz jest powiększony parking do którego prowadzi również droga asfaltowa pod wyciągiem – i stamtąd wychodzi się na szlak.
Ale nie tak szybko. Najpierw zupka, huśtawka pod knajpą, dopiero jak wybiła 11:20 – można ruszać.

Na przęłęczy Zabrat

W nocy, ze środy na czwartek pada i mimo tego, że o świcie budzi nas słońce to powoli oswajamy się z zakończeniem działalności górskiej. Dzisiaj w planie miała być Zamarła, a przy prognozach z deszczem i burzą po 12:00 miałoby to mało wspólnego z przyjemnością. W dodatku Murowaniec zawalony do ostatniego miejsca (we wtorek dostaliśmy łóżka na 2 noce) – decyzja z ciężkim sercem – schodzimy. Marcin wraca do Krakowa, a ja schodzę do Szymka i Aśki, do Zakopanego.

Kuźnice, przy szlaku na Nosal/Boczań